En nu studeren! Ik heb absoluut niets meer muziek-related gepland tot na de examens. Gisteren was het laatste uitje op de agenda. Een paar keer per jaar is Kortrijk extra cool. Dat is ook het geval tijdens het Pinksterweekend. Met het afschaffen van Vlas Vegas zorgt De Kreun voor een waardige vervanging: Sinxen!

Op het avondprogramma: Hong Kong Dong, Bear In Heaven en Iceage.

Hong Kong Dong zag ik ook al vorig jaar in Kortrijk tijdens Kortrijk Congé, dus ik wist waar ik me aan kon verwachten. Nu hebben ze ook een plaat uit (‘Sweet Sensations’), dus dat zou wel eens leuk kunnen worden. En inderdaad, Hong Kong Dong heeft een set strakke songs, er werd uitgebreid gedanst en broer en zus Zeebroek hebben een enorme podiumenergie. Echt een heel leuk optreden, next time zullen ze mij zeker terugzien.

Daarna was het aan Bear In Heaven die ik ook al eens op Pukkelpop zag, maar daar herinner ik me bitter weinig van. Heel fijn dus om ze terug te zien. Er werd al wat minder gedanst dan bij voorgaande bengels. Maar nog steeds dancing. Goeie zanger en een heel strakke drummer. Luvit.

Ik ben nog eventjes gebleven voor Iceage omdat ik daar wel iets van had opgevangen op mijn radar. Maar na twee liedjes ben ik weggelopen van deze punk. Slechte zang enal.

En nu studeren!

Verslag Beach House in De Kreun op 25 mei - wereldleiders van de droompop

Met ‘Bloom’, de vierde plaat van Beach House, schiet het duo uit Baltimore alweer recht in de roos. De nieuwe werd na de ontploffing van hun vorige album ‘Teen Dream’ onder luid applaus verwelkomd en al snel werd de bekroning van de band tot wereldleiders van de droompop bevestigd. Bewijs daarvan was de uit zijn voegen barstende, uitverkochte De Kreun vrijdagavond waar Beach House zijn voorlopig enige Belgische concert dit jaar speelde.

De Kreun vulde zich maar langzaam voor de melodische opwarmer Porcelain Raft, het kelderproject van een in New York residerende Italiaan genaamd Mauro Remiddi. Live wordt de one man band bijgestaan door een drummer die de dromerige mengeling van shoegaze, dreampop en elektronisch een sterkere ruggengraat geeft. Mister Remiddi zelf nam de gitaar voor zijn rekening en prutste af en toe ook aan keyboards, samplers en dergelijke. Eindigen deden ze met het fantastische nummer ‘Unless You Speak From Your Heart’, maar toch konden we ons ondanks deze geweldige afsluiter niet van het gevoel ontdoen dat Porcelain Raft nog niet helemaal weet welke richting uit te gaan. Dat valt vooral op door de switch tussen gitaarrijke shoegaze en een helemaal synthy sound waarbij zelfs de drummer zijn stokjes verruilt voor synths.

Een zinderend ongeduld ruiste door de zaal wanneer de poulains van de hipste muziekvrienden een beetje op zich lieten wachten. Wat is het toch dat al die mensen in de ban houdt van deze band? Het is moeilijk precies de vinger te leggen op het onweerstaanbare aspect, al moet het iets te maken hebben met de fantastische songs, de hoge verslavingsfactor van de albums en uiteraard de kenmerkende hese stem van Legrand die live ook even overweldigend werkt. Hoe meer je trouwens de liedjes draait, hoe beter ze worden. Vandaar dat de nieuwe plaat bij de meesten al een aantal draaibeurten achter de kiezen had, met als gevolg dat de teksten vrij talrijk werden meegezongen. Het was nu aan het publiek om te ontdekken of Beach House live even betoverend klinkt als op plaat.

Het duo betrad het podium vergezeld van een live-drummer die duidelijk zijn weg wel kent rond een drumstel om met ‘Wild’ van de nieuwe plaat hun set in te zetten. Vervolgens schakelden ze naadloos over op twee vertrouwde songs uit ‘Teen Dream’, waaronder de bekendste single ‘Norway’ die voor een eerste hoogtepunt zorgt. Victoria Legrand, gekleed in een oversized blazer, skinny en hakken voor de geïnteresseerden, houdt de mysterieuze reputatie in ere door de enorme bos haar die het grootste deel van haar gezicht bedekt en een eerder zwijgzame houding terwijl Alex Scally vakkundig zijn gitaar betokkelt en met zijn voeten de bas (via een machientje) bespeelt. Om deze eerder statische houding te doorbreken werd gezorgd voor een ander visueel aspect: een decor met traag op het ritme draaiende molentjes en een sfeervolle verlichting die aangepast werd aan de stemming van de nummers.

Naarmate de set vorderde, met een volmaakte balans tussen oude en nieuwe nummers, werd er samen gezweet en kwam Victoria wat meer los. Ze vertelde ons iets wat ze altijd al wilde zeggen: dat ze zich gevangen voelde achter een mountain of keyboard. Die gedachte was ook al in ons opgekomen, maar liet de pret niet vergallen want Victoria doet het allemaal met haar stem. Ze wekt een krachtige warmte op en tegelijk klinkt er een breekbaarheid in door die het publiek weet te hypnotiseren.

Single ‘Myth’ sloot de set af en wist zoals voorspeld de zaal zodanig op te jutten om er nog een encore-trio uit te persen, respectievelijk uit album twee, drie en vier. Het geweldige nummer ‘Troublemaker’ en het lied ‘Used To Be’ dat werd aangevraagd uit het publiek, vielen buiten de setlist, maar met een wasmand vol goeie liedjes is het moeilijk een keuze te maken die iedereen volledig tevreden stelt. ‘Irene’, tevens afsluiter van ‘Bloom’, kwam ook hier helemaal op het laatst. De song draaft vooruit op de woorden It’s A Strange Paradise en bracht de set tot een dromerig en melancholisch maar perfect einde. Het publiek was het er over eens: dit was goed.

Setlist:

Wild

Walk In The Park

Norway

Other People

Lazuli

Gila

Equal Mind

The Hours

Silver Soul

New Year

Zebra

Wishes

Take Care

Myth

Encore:

Turtle Island

10 Mile Stereo

Irene

En ik heb mijn album kunnen laten signeren! *blij*.

Grimes @ Les Nuits Botanique

Gisterenavond kon ik last minute toch nog naar het uitverkochte concert van Grimes tijdens Les Nuits Botanique in De Rotonde. Door praktische probleempjes raakten we er pas tijdens het laatste nummer van voorprogramma van Rodolphe Coster. Juist een chaotische warboel, dus veel kan ik daarover niet zeggen.

De Grimes-gig was kinda sketchy, zoals ze zelf zei. Claire Boucher was ziek -inclusief kotsemmertje naast haar apparatuur en hoesten middenin nummers- dus ze kreeg er sommige hoge noten die haar muziek juist typeren niet uit. Ze was wel echt cute en doet het helemaal alleen hé. Ik ben blij dat ze doorgezet heeft, want haar album is echt fantastisch + de set was cool. Het was eigenlijk vooral een charmant optreden.

Balthazar was bezig in de Chapiteau toen we buitenkwamen, dus ik heb toch enkele nieuwe nummertjes kunnen horen van op afstand. Afspraak met hen op Grensrock.

Friends + High Places + Fanfarlo, 15 mei 2012, Les Nuits Botanique

De Botanique is zo gezellig tijdens Les Nuits! Ik ging dus gisteren Friends checken in De Rotonde. En ze waren echt wel cool. De zangeres, Samantha was echt gek. Tijdens ‘Friend Crush sprong ze plots het publiek in, waar ze een tiental mensen vastgreep, ik kruiste ook haar pad, dus die heeft mij daar vastgestekt. Dat was echt nog hard eigenlijk. Die staat dan zo sensueel in uw oor te zingen terwijl je hoofd vastklemmend. Oké, ja het was echt wel een leuke gig. Nu kijk ik nog meer uit naar dat album dat 4 juni uitkomt.

Het voorprogramma High Places was wel goed, maar een beetje te veel van hetzelfde. Mochten het maar drie liedjes geweest zijn, ik zou gezegd hebben van: ‘goe, goe’. Maar het waren er heel wat meer.

Daarna ben ik nog bij Fanfarlo in de Chapiteau binnengeglipt. Was wel goed, fijne band en alles, maar niet zo speciaal eigenlijk. Wel cool met de trompetten en saxofonen, dan zijn ze op hun best. Toch een spannende avond in het algemeen.